Abordaža

Ukrcavanje (eng. boarding, nje. die Enterung) je manevar broda za zauzimanje protivničkog broda bliskom borbom, hladnim ili vatrenim oružjem na palubi, nakon prethodnog pristajanja uz njega ili udaranja pramcem. To je bio prvi oblik borbe na moru, u vreme kada ljudi nisu bili vešti u upravljanju brodom veslima i kada su brodovi korišćeni samo za prevoz vojske. Ovaj način borbe korišćen je u Peloponeskom ratu sve dok se nije razvila veština udara kljunom, poznatog u istoriji kao Kljunasti udar. Ukrcavanje su često koristili Rimljani, čiji su vojnici bili dobri ratnici i slabi mornari, a čiji su brodovi bili veoma nepokretni. U Prvom punskom ratu koristili su takozvani most za ukrcavanje (1. corvus, manus ferrata – vran), kako bi izbegli udar pokretnih karting brodova i bolje iskoristili obuku svojih vojnika. Kada bi se približili neprijateljskom brodu na oko 11 m, bacili bi na njega most, koji bi se za njega pričvrstio pomoću posebnih kuka i tada bi se vojnici kretali sa broda na brod, a neprijateljskom brodu bi bilo onemogućeno da im se približi. Prva pobeda na ovaj način postignuta je 260. godine pre nove ere. Kr. u bici kod Eolskih ostrva. Pojavom i razvojem pomorskih topova i artiljerije, ova tehnika je nestala. Ukrcavanje na brodove je veoma uspešno i često korišćeno od strane gusara i korsara prilikom napada na trgovačke brodove tokom 17. i 18. veka. Poslednja bitka vođena veslačkim brodovima i korišćenjem ove tehnike bila je bitka kod Lepanta 1571. godine. U kasnijim ratovima, upotreba Ukrcavanja na brodove bila je slučajna ili povezana sa posebnim okolnostima. Poznato je da je u noći 20. aprila 1917. godine britanski brod slučajno udario u nemački brod u Doverskom moreuzu. Takođe, 16. februara 1940. godine, britanski razarač Kozak se ukrcao na nemački teretni brod Altmark i oslobodio britanske ratne zarobljenike koji su se nalazili na njemu.