Hitac u tišini

Vazdušna puška odnosno vazdušni pištolj je vrsta oružja koje ispaljuje metke uz pomoć sabijenog vazduha koji se sabija uz pomoć opruge ili se izbacuje uz pomoć nekog drugog sabijenog gasa (ugljen dioksid) koji se dostavlja iz boce pod pritiskom. Vazdušne puške za razliku od vatrenog oružja ne koriste praškasto pokretačko gorivo kao što je npr. barut. Kao projektile vazdušna puška ili pištolj može koristiti kuglice, tupo zrno ili strelice. Uobičajeno da je vazdušno oružje prilagođeno tako da može samo da koristi jednu vrstu projektila a ne obe. Prve vazdušne puške razvijene su tokom 16. veka, a najstariji sačuvani primer je iz 1590. godine nalazi se u Kraljevskom muzeju oružja u Stockholmu. Tokom 17. veka koriste se za lov jelena i divljih svinja, i za te potrebe koristili su se kalibri .30 i .51. Sistem rada puške zasnivao se oko ručne pumpe koja bi napunila okvir sa vazduhom pod pritiskom, s tim da bi nakon što bi magacin došao do radnog pritiska omogućavao izbacivanje zrna brzinom od 200-300 m/s. Vazdušne puške iz tog vremena imale su svoje prednosti s obzirom na tadašnje primitivno vatreno oružje koje je koristio crni barut:  korišćenje po kiši , manje zvuka prilikom izbacivanja zrna za razliku od vatrenog oružija istog kalibra, odsutnost dima, odsutnost bljeska, odsutnost vatre, brži ciklus punjenja i pražnjenja – više hitaca i manji trzaj.
Zbog ovih prednosti mnoge evropske vojne sile imale su ih u svojim jedinicama, posebno u jedinicama s posebnim namenama. Tako na primer HasburHitac ška Monarhija i Francuska koristile su vazdušne puške u svojim snajperskim jedinicama. Zbog svojih svojstava primerice niske buke i ne postojanja vizuelnih sistema odavanja položaja korisnika zračne puške imale su veliku prednost na bojištu, za razliku od vatrenog oružja tog vremena.


Poznatiji vojni model iz 18. veka bila je austrijska „Windbüchse“ koja je bila razvijena između 1768 do 1769 i koja je ušla u službenu uporabu 1770. godine. Dizajner i proizvođać bio je sajdžija, mehaničar i oružar Bartholomäus Girandoni (1744–1799). U stručnoj literaturi on je poznat kao „Girandony“ ili kao „Girardoni“.

Ostavite odgovor

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

Pročitajte još