Kolonizacija Južne Amerike
Kolonizacija Južne Amerike bila je proces koji je započeo Kolumbovim otkrićem Amerike 1492. godine. Dve godine kasnije, Portugal i Španija, dve vodeće pomorske sile tog vremena, potpisale su Tordesiljaski sporazum, kojim su se složile da podele neevropske teritorije između sebe. Sporazumom je uspostavljena zamišljena linija koja se proteže sever-jug 370 liga (2.059 km) zapadno od Zelenortskih Ostrva, što je približno 46° 37′ zapadne geografske dužine. Dogovoreno je da će sva zemljišta zapadno od ove linije pripadati Španiji, obuhvatajući veći deo današnje Južne Amerike, dok će sva zemljišta istočno od nje pripasti Portugalcima. Zbog nepreciznosti mernih instrumenata u to vreme, opšteg nedostatka poznavanja geografije i kasnijeg nepoštovanja sporazuma, Portugal je takođe kolonizovao neka područja zapadno od dogovorene linije (uglavnom teritoriju današnjeg Brazila). Počev od 16. veka, konkistadori, poznati u literaturi kao konkistadori (španski conquistador = „osvajač“) počeli su u većoj meri da eksploatišu prirodne resurse i starosedelačko stanovništvo. Dva najpoznatija konkistadora u ranim danima kolonizacije bili su Ernan Kortes i Fransisko Pizaro. Konkistadori su u početku bili samo Španci, ali su se 1530-ih pojavili i Portugalci. Kako je dogovoreno u Tordesiljaskom sporazumu, podelili su teritorije među sobom i od njih stvorili kolonije. Počev od 16. veka, osvajači, poznati u literaturi kao konkistadori (španski conquistador = „osvajač“), počeli su u većoj meri da eksploatišu prirodne resurse i starosedelačko stanovništvo. Dva najpoznatija konkistadora u ranim danima kolonizacije bili su Ernan Kortes i Fransisko Pizaro. Konkistadori su u početku bili isključivo Španci, a Portugalci su se pojavili i 1530-ih. Kako je dogovoreno u Tordesiljaskom sporazumu, podelili su teritorije među sobom i od njih stvorili kolonije.Autohtono indijansko stanovništvo bilo je izloženo velikom zlostavljanju, pljački, prisilnom radu i regrutovanju u vojne jedinice. U velikom broju su umirali od zaraznih bolesti koje su doneli Evropljani, poput gripa, malih boginja i tifusa, na koje Indijanci nisu imali prirodni imunitet. Afrički robovi su dovođeni u velikom broju da služe kao radna snaga, jer su se pokazali otpornijim od starosedelačkog stanovništva; Portugalci su u tome posebno prednjačili. Robovi su obavljali najteže poslove na plantažama šećerne trske i u rudnicima zlata. Konkvistadori su pokrštavali domorodačko stanovništvo, nametali uporabu španjolskog ili portugalskog jezika te uništavali njihove običaje i kulturu, posebice zlatne i srebrne kipove i artefakte, koje bi pretopili prije prijevoza u Europu. U svemu tome su tek djelomice uspjeli, jer su u dosta slučajeva domorodačke skupine kršćanstvo stopile sa svojim politeističkim vjerovanjima, a do danas su se održali i brojni autohtoni jezici, kao što su guaraní, ajmarski, kečuanski i drugi. Vremenom su se Indijanci i europski imigranti pomiješali, tvoreći tzv. mestike. Tako su, primjerice, mestici s područja Anda potomci indijanskih majki i europskih (španjolskih) očeva. Kraj razdoblja kolonizacije nastupio je početkom 19. stoljeća, ratovima za neovisnost od španjolske i portugalske vlasti.
